Een erg bruikbaar instrument. Dit exemplaar, de T-4 werd in 1958 uitgebracht. De tracer die ik veelvuldig gebruik is een Philips GM7628, een wat luxer instrument dat ongetwijfeld meer heeft gekost dan de Heathkit, die overigens voor de simpele toepassingen van mij heel geschikt is.
Door op de afbeeldingen te klikken verkrijgt u een vergroting in een nieuw venster.
Het gehele instrument.
Het vooraanzicht. Ik heb al een kleine wijziging aangebracht tov. het origineel. De stekkerbus links boven was rood, je kon dus niet zien wat de aardkant van de luidspreker was en dat is soms toch wel handig. Ik heb de knop verwisseld met één van de drie rechts onder. Daar over later meer.
Zo ziet de opvolger van de T-4 eruit. Dit is de IT-12, die in 1962 uitkwam. Hier zijn de originele kleuren van de stekkerbussen te zien. Het front ziet er wat anders uit. Rode puntjes bij de standen van de knoppen, die overigens ook anders zijn. Verder is het Heathkit logo aan de onderkant aangebracht. Bij de T-4 stond boven alleen de naam Hetahkit Signal Tracer. 't Ja en de naam, er staat nu "IT" voor en het nummer is van 4 naar 12 gesprongen. Waarschijnlijk betekent de "I" dat het een instrument is. De 12 zal wel een algemeen volgnummer zijn. Verder staat de probe afgebeeld, die ontbreekt jammer genoeg bij het in dit artikel behandelde exemplaar. Misschien zelf maken???
Zo moet zo'n probe in elkaar gezet worden, misschien toch nog eens kijken of er iets voor te maken is...... Een oude aluminium elco uit elkaar halen???
De specificaties:
Ik heb in ieder geval een T-4 voor 220 Volt.
Het bovengedeelte met de luidspreker.
Het onderste gedeelte met links boven de volumeregelaar of gevoeligheidsinstelling. Rechts de aan/uit-knop die de netspanning schakelt en tevens de anodespanning voor de LF-eindtrap uit zet.. Dat heeft ook zijn reden. De drie bussen onder de titel "Output Transformer" zijn namelijk met de primaire kant van deze transformator verbonden. B+ is de hoogspanning van ca 138 Volt. De "P"is de anodekant waar ook zo'n 130 Volt op staat. CT is de central tap, daar staat dan iets tussen de 130 en 138 Volt op. Wanneer het apparaat uitgeschakeld is kan de uitgangstransformator voor andere LF-eindtrappen gebruikt worden. Of dat nu iets erg nuttigs is laat ik in het midden. Voor mij had het niet gehoeven... Links de indicator de het signaalniveau aan geeft, deze indicatie is ook niet al te serieus te nemen. Maar het werkt.
Dan nog twee schakelaars, de "SPKR" OFF en ON.. De naam zegt het al, de luidspreker uitschakelen. Of dat de meest optimale oplossing is?? Bij een niet belaste uitgangstrafo kunnen er redelijke piekspanningen optreden die al menig uitgangstransformator voor eeuwig het zwijgen hebben opgelegd. Ik zou er toch een weerstand van zo'n 10 Ohm over zetten, Dan maar iets misaanpassing.
De daaronder gemonteerde schakelaar met de functie "Noise"
. Daar kun je het beste van af blijven. Hiermee wordt via een weerstand van 68 kOhm de 138 Volt voeding-spanning op de punt van de probe gezet, Deze moet dan wel op de stelling "Audio" ingesteld worden. Bij "RF" staan er een C en een diode tussem de 138 Volt en de probe-punt. Waar het precies voor bedoeld is ??? Het is me niet helemaal duidelijk geworden. Je kunt dus de spanning op de probetip ergens in een schakeling injecteren. Daarmee zouden storingen op te lossen zijn. Voor mijn gevoel meer om sporingen te veroorzaken en de noise komt waarschijn van kreten die uitslaakt als je de probetip aanraakt en nog een vinger aan de massa houdt. Het zal niet dodelijk zijn met een serieweerstand van 68 k en 138 Volt, maar schrikken doe je wel...
Een sfeerplaatje van het afstemoog. Het is mooi groen, het verschil tussen het variëerende deel en de rest is niet erg duidelijk te zien.IIn het midden naar boven is een gedeelte van ca.70 graden te zien dat bij geen signaal donker moet zijn. Overigens de indicator is van het type 1629, een 12 Volt-gloeispanning uitvoering. Je kunt deze vervangen door een 6E5 die echter een 6,3 Volt gloeispanning nodig heeft. Door een weerstand van 22 Ohm, ca. 5 Watt in serie met de gloeidraad te schakelen werkt dit prima
De achterkant, veel gaatjes, weinig geheimen.
De binnenkant, eerst maar eens de achter zijde.
De luidspreker met de uitgangstrafo. De groene draad is van de +B, De rode van de Centertap en de blauwe van de anode-aansluiting.
De aansluiting van het afstemoog, ipv. 1 M-Ohm zit er 680 kOhm in. Verder zou het wenselijk een isolatiekapje over de buisvoet te maken. Je kunt de buis vanaf de voorzijde zodanig naar achter drukken dat de voet tegen de metalen achterkant van de behuizing komt.
De rechter zijkant:
De luidspreker met trafo. De eindbuis, een 12CA5 is blijkbaar speciaal voor of door Heathkit gestempeld.
De voedingstrafo .en de LF-eindbuis. Rechts op het chassis de gelijkrichtdiode. In latere uitvoeringen werd er een soldeersteun met een diode erop gebruikt. Bij de de echte liefhebbers wordt de enkelvoudige gelijkrichter door een brugcel vervangen. De rimpel op de gelijkspanning zal dan ook wat minder zijn en ipv 50 , 100 Hz zijn geworden. Welk effect dat op de "Noise"-stand heeft weet ik niet. Het gele rondje is de koppel-C tussen voorversterker naar het signaalrooster van de eindbuis. Deze heb ik er in gezet, uit voorzorg, meestal zijn de originele lek en dat klopote in dit geval ook.
De linker kant:
Nog een keer luidspreker met trafo.
Een blik op de VT-133 of 1629. De buis id met een veer geklemd op een demontabel chassisdeel. Je kunt de buis echter door de veer naar achter drukken. Boven staat de 12AX7 of ECC83, die zowel op 12 als op 6 Volt wil gloeien. De weerstanden zien er redelijk fris uit en zijn allemaal met 10% tolerantie. De waarden lagen allemaal binnen die 10 %. Er zijn fanaten die de weerstanden vervangen door 5 of 1 % uitvoeringen en denken waarschijnlijk daardoor het instrument te verbeteren. Dat valt dan tegen en kost je ook nog redelijk veel moeite om dat netjes te doen. Dus niet doen, meten of het een redelijk afwijking is en alleen bij extreme waarden vervangen. Dat wil nog wel eens bij weerstanden van 1 M en hoger voorkomen.
De bovenkant:
Drie keer raden wat het is.
Dan de onderkant:
Een goed beeld van de vervangen C van .01 muF en het afstemoog.
Kijk, als het afstemoog er afgeschroefd wordt, is de voet van de ECC83 toegankelijk.
De componenten zien er niet verkeerd uit.
De aansluitingen van de eindbuis.
Het blokje met de gelijkrichter, dan ziet een 1N4007 er toch wat anders uit, maar, die bestonden toen nog niet.
Het schema, Een simpele LF-voorversterker die wel erg veel versterkt met daar achter de eindtrap. Een weerstand van 3M3 met een C van .01 muF in serie gaan van de anode van de eindbuis naar het signaalrooster van de indicator. Het rooster is via 330 k verbonden met de massa en het afstemoog dient gelijk als gelijkrichter van het aangevoerde wisselspannings-signaal van de eindbuis. Vandaar de -4 Volt aanduiding bij de roosteraansluiting. Het is me overigens nog niet gelukt daar -4 Volt te veroorzaken te meten.
Documentatie, alles in pdf: